Pojavio se Pokret za obnovu kraljevine a kako je bilo u kraljevini i šta nudi ženama? Povratak na sledeće:

Kroz ustave i sve zakone kraljevine Jugoslavije, otvoreno se utvrđuje diskriminacija prema ženi: u braku i porodici, u pitanju odnosa prema vlastitoj deci, u položaju vanbračne majke i njenog deteta, u imovinskim odnosima.

Najgori položaj u tom pogledu imalo je područje bivše Kraljevine Srbije, gde je važio srpski građanski zakonik ( iz 1844 godine) čiji je paragraf 920 glasio:

” Maloletnima upodobljavaju se i svi oni, koji ne mogu ili im je zabranjeno sopstvenim imanjem rukovati, takvi su svi uma lišeni, raspikuće, sudom proglašene propalice, prezaduženi, kojih je imanje pod stecište potpalo, udate žene za života muževljeva”.

Žena nije mogla naslediti muža posle njegove smrti, ako je on imao rođaka muškog pola do sedmog kolena srodstva.

Položaj neudate majke i vanbračnog deteta bio je naročito težak. Srpski građanski zakonik nije dopuštao utvrđivanje očinstva i vanbračno dete nije uživalo nikakva prava u odnosu prema ocu.

Zakon o sudijama izričito je isključivao žene iz tog poziva. Samo u krivičnom zakoniku odgovornost žene bila je izjednačena s odgovornošću muškarca. Presudnu reč u životu žene imao je otac, odnosno muž ili brat. U Makedoniji, na Kosovu i Metohiji žene su čak prodavane i kupovane.

Iz tako podređenog položaja žene, kapitalisti su u nastupajućoj industrijalizaciji ostvarivali i posebne profite. Radnice su za isti rad primale prosečno 25 do 50 odsto manju platu nego radnici, koji su, i onako imali mizerne nadnice, zaštita radnica-majki ostala je samo na papiru. Ženska omladina, mlade radnice, učenice i studentkinje, imale su sve manje izglede za zapošljavanje, pa makar i pod najgorim uslovima. U fabrikama su za sramne nadnice iskorišćavana radnička i seljačka deca. Pravo na odmor, takoreći, nije postojao. Socijalno osiguranje za slučaj bolesti, nezgode, starosti i smrti bilo je veoma slabo ili nikakvo. Država je, policijom i vojskom na osnovu protivradničkih zakona, štitila kapitaliste i dosledno sprovodila diskriminaciju žena.

Ženama, državnim činovnicima u slučaju udaje smanjivana je plata za 30 do 50 odsto. Učiteljicama se dopuštala udaja samo za učitelja.

Nesprovedena agrarna reforma, zaostali način obrade zemlje, teški porezi, pljačka od strane domaćeg i stranog kapitala, banaka, veletrgovaca, zelenaša; ogromna razlika između cena industrijskih i poljoprivrednih proizvoda, povlašćeni položaj seoskih gazda, koji su se bogatili na račun siromašnih i srednjih seljaka, bili su uzroci krajnje bede i zaostalosti radnog seljaštva. Žena na selu je bila rob a njen život se često manje cenio nego život stoke.

Opšta zaostalost, nepismenost i predrasude, učinile su život seljanki još težim.

U kraljevini Jugoslaviji 44% stanovništva bilo je nepismeno. U najvećem broju to su bile žene, tako da je u nekim delovima zemlje bilo do 94% nepismenih žena. Stalno su se stvarali novi nepismeni: izvan škole je ostajalo 32% muške, a 65% seoske ženske dece.

Zbog nebrige države za majku i dete na selu, zbog bede, neprosvećenosti, sujeverja i vrlo loših higijenskih uslova, smrtnost majki i dece bila je vanredno visoka.

Žene mnogih radnika, zanatlija i činovnika ostajale su u kući. Međutim, skupoća, nezaposlenost, mnogobrojna slabo ishranjena deca, školarine, bolesti, loše stambene prilike, ekonomska zavisnost žene od muža, činili su i njihov život jako teškim.

Sluškinja je u zemlji bilo na desetine hiljada. Većinom su bile iz seljačkih i radničkih porodica. Te su devojke bile svestrano iskorišćavane. Radile su bez određenog radnog vremena i bez određene plate, prepuštene svakodnevnim šikaniranjima svojih gospođa, često su postajale i žrtve svojih gospodara.

Žena nije imala nikakvih političkih prava a u svom društvenom, ličnom i porodičnom položaju bila je podređena muškarcu. Znatan uticaj na podređeni položaj žene imale su i razne veroispovesti i crkveni propisi. Muslimanke, Turkinje i Albanke morale su nositi tamni veo preko lica- zar i feredžu- na koje su ih osuđivali običaji sa snagom verske dogme, kao spoljni znaci obespravljenosti u društvu i porodici.

Četnici su bili saradnici okupatora, a nedićevci i ljotićevci su bili kvislinzi. To dokazuju dokumenti, kako iz naših, tako i iz savezničkih i nemačkih arhiva. Oni su se borili na strani okupatora.

Šta se danas dešava u Srbiji? Potpuna zamena teza – oslobodioci su zločinci, a saradnici i sluge okupator su “dobri momci”. Taj narativ forsira izdajnička naprednjačka vlast, a od njih su i gori oni koji pripadaju desničarskoj kobajagi opoziciji – ološ iz POKS i njima slični.

U tom kontekstu se u Srbiji realizuje i manifestacija pod nazivom “Besmrtni puk”. U Rusiji u toj manifestaciji učestvuju potomci pripadnika Crvene Armije koji su se borili protiv fašista. Kod nas je to poprimilo sasvim drugi značaj. Pored dela dobronamernih građana, koji slede iste vrednosti kao što je to u Rusiji, najveći deo učesnika “Besmrtnog puka” u Srbiji čine pripadnici ekstremno desničarskih organizacija, koji nose četnička obeležja, od kokarde do mrtvačke glave sa ukrštenim kostima, i koji nemaju pojma šta Dan pobede označava. Svi su oni poštovaoci “lika i dela” Draže Mihailovića, Milana Nedića i Dimitrija Ljotića, najvećih izdajnika srpskog naroda. U njihovim primitivnim mozgovima, oni vide priliku da prikažu svoju privrženost Putinu i današnjoj Rusiji, što apsolutno nije smisao ovog velikog praznika. Oni se na ovaj način izruguju slobodarskim tradicijama srpskog naroda. Da ne pominjemo da niko iz vrha izdajničke naprednjačke vlasti nije bio prisutan na obeležavanju Dana pobede, što je ogromna sramota, kao i to da niko nije održao prigodan govor. Politički sin četničkog trbuhozborca Šešelja, Aleksandar Vučić za polaganje venaca odredio je četnikušu u vidu ministarke Milice Đurđević Stamenkovski dok je tzv socijaliste Ivice Dačića predstavljao Dušan Bajatović koji je utočište našao u obližnjoj kafani.

Sve to govori da nema određenog ruskog uticaja, da se u Srbiji Dan pobede ne bi ni obeležavao.

Na sreću, pored nas članova partije Komunisti Srbije, polaganju venaca na spomen obeležju oslobodiocima Beograda i odavanju počasti borcima koji su dali svoj život za slobodu, prisustvovali su i pripadnici ostalih komunističkih i njima bliskih organizacija.

Na kraju, jedini koji u obeležavanju Dana pobede treba da učestvuju, ili da prisustvuju, su oni građani Srbije ili naši gosti, koji slede svetle tradicije Narodnooslobodilakog pokreta Jugoslavije. Ostalima tu nije mesto.

SMRT FAŠIZMU – SLOBODA NARODU!

Dana 04. maja 2026. godine, delegacija Komunista Srbije položila je venac na grob Maršala Josipa Broza Tita. Prošlo je 46 godine od smrti druga Tita ali je on i dalje u srcima mnogih građana Srbije i cele Jugoslavije. Danas u uslovima surovog liberalnog kapitalizma sa setom se sećamo socijalističke Jugoslavije u kojoj su standard i bezbednost građana bili na vrhunskom nivou. Njegove vizionarske zasluge i stvaralački doprinos istorijskim pobedama naroda i narodnosti Jugoslavije od ogromnog su značaja. Pod Titovim rukovodstvom izvojevane su sloboda i nezavisnost i izgrađeno novo humano društvo.

Komunisti Srbije će ubuduće, kao i do sada ostati verni principima na kojima je Maršal Josip Broz Tito insistirao a to su : Socijalizam, Bratstvo i Jedinstvo, Jugoslavija i Nesvrstana spoljna politika.

Živeo međunarodni praznik rada!

Živela proleterska solidarnost!

Nakon značajnog uspeha na izborima 1920. godine, kada je bila treća po snazi politička partija, te pobeda u mnogim gradovima uključujući i Beograd, uslijedila je 1921. godine njena zabrana, proganjanje njenih članova i ilegalan rad. U takvim uslovima bila je u stanju proceniti političke prilike, koje su vodile prema II sv. ratu. I bila je jedina politička snaga u zemlji idejno osposobljena, pripremiti i organizovati aktivan otpor neprijatelju i domaćim izdajnicima, povesti narod u oslobodilačku borbu i socijalističku revoluciju i izvojevati pobedu. U tom ratu od 1941-1945 godine partija je vodila najsnažniji partizanski revolucionarni pokret otpora u okupiranoj Evropi, koji je oslobodio svoju zemlju od fašističkih okupatora i njegovih domaćih pomagača, davši pri tome važan doprinos zajedničkoj pobedi antifašističke koalicije u II sv. ratu.

Nakon rata partija postaje vodeća politička snaga društva, 1952. godine menja ime u Savez komunista Jugoslavije i pod njegovim vođstvom narodi Jugoslavije doživljavaju najbrži ekonomski razvoj i do tada neviđen preobražaj društva, na području nauke, obrazovanja, kulture, životnih navika. Ostvarivši nakon dugih vekova tuđinske dominacije istinsku nezavisnost i puni državni suverenitet.

Pod vodstvom partije, uvedeno je prvo radničko samoupravljanje u svetu, kao jedinstveni primer prirodne pozicije rada u društvu, pri čemu radni čovek preuzima odgovornost za svoju sudbinu u svoje ruke. Taj je model postao predmetom zanimanja i izučavanja mnogih teoretičara u svetu iz područja društvenih i ekonomskih nauka.

Na spoljašnjem planu Jugoslavija je bila jedna od osnivača pokreta nesvrstanosti, koji je doprineo očuvanju svetskog mira u razdoblju hladnog rata. Čime su narodi ovih krajeva postigli najveći ugled u međunarodnim relacijama.

13. marta navršava se 80 godina od hapšenja jednog od najvećih izdajnika srpskog naroda Dragoljuba Draže Mihailovića. Operaciju hapšenja su organizovali i izveli pripadnici Odeljenja za zaštitu naroda ( OZNA ) u selu Dobrunska Rijeka u okolini Višegrada gde se krio zločinac Draža.

Ovo hapšenje osporava i tvrdnje revizionista da je pukovnik Mihailović bio odličan oficir obaveštajac jer je vrlo lako upao u zamku koju mu je pripremila OZNA koja je tada bila još mlada bezbednosna služba. Bilo je dovoljno da samo jedan Dražin čovek od ,,poverenja”, Nikola Kalabić pristane na saradnju i da se cela Srbija očisti od četničkih bandi.

I sam Draža je priznao svojim braniocima Dragiću Joksimoviću i Nikoli Đonoviću

– ” Ja sam stari obaveštajac, ali su to izveli majstorski…Zaista majstorski. Prvo su se uvukli kod Kalabića, a onda su nas poveli u Srbiju i mene uhvatili.”

Organizacijom hapšenja izdajnika Draže Mihailovića rukovodio je lično Aleksandar Leka Ranković, ministar unutrašnjih poslova FNRJ, dok je neposrednom realizacijom rukovodio Slobodan Penezić Krcun, načelnik OZNE za Srbiju, koji je i sam učestvovao u prve dve potraga za zločincem. Neposredni učesnici akcije hapšenja krvnika Draže bili su :

1. Dragoljub Vasović, major

2. Janko Dimić, poručnik

3. Slobodan Krstić Uča, major

4. Svetolik Lazarević, potpukovnik

5. Radenko Mandić, major

6. Đorđe Nešić, major

7. Raša Nešovanović, zastavnik

8. Milovan Pejanović Bata, major

9. Zvonko Sitarić, vodnik

10. Mane Trkulja, stariji vodnik

11. Živa Čiklovan, major

Tokom akcije hapšenja Radenko Mandić je oborio Dražu na zemlju a lisice na ruke mu je stavio Svetolik Lazarević šef Četvrtog odseka OZNE.

Pored planiranih,organizovanih i odobrenih zločina protiv srpskog naroda, jugoslovenskih partizana i drugih naroda Jugoslavije, Draža Mihailović je odbio da se stavi pod komandu Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije iako mu je to naredila izbeglička vlada kojoj je služio tokom rata. On je suprotno tom naređenju vršio prisilnu mobilizaciju golobradih srpskih mladića i gurao ih u borbu protiv svojih sunarodnika, prekaljenih boraca iz redova NOV i POJ. To je radio u dogovoru sa okupatorskim fašističkim snagama kako bi obezbedio povlačenje nemačke grupe armije E iz Grčke preko teritorije Srbije.

U službi okupatora izdajnik Mihailović ostao je do kraja rata, nekad prikriveno uglavnom otvoreno.

Sporne su i vojničke sposobnosti pukovnika Dragoljuba Mihailovića pošto nije zabeležena ni jedna borba u Drugom svetskom ratu u kojoj je učestvovao.

Revizionistička istorija je čista laž a između ostalog i zabluda da je Draža Mihailović ,,prvi” gerilac u Evropi. Da li revizionisti smatraju gerilom njegovo skrivanje na Ravnoj Gori pre nego što će se u septembru staviti otvoreno na stranu Nemaca? Tvrdnju o Draži “prvom” gerilcu Evrope može da obori i osnovac obzirom da je Drugi svetski rat počeo 1939 godine a ne 06.04.1941. godine. Nakon nemačke okupacije Čehoslovačke koja se dogodila pre zvaničnog početka Drugog svetskog rata delovala su u ovoj državi dva pokreta otpora: Pokret Komunističke partije i Pokret demokratske struje. U Poljskoj je 27. septembra 1939 osnovan Savez za oružanu borbu. Pokret otpora u Albaniji nastaje još sredinom 1939 godine nakon okupacije fašističke Italije. Tokom 1940 godine pokreti otpora nastaju u Norveškoj, Francuskoj, Holandiji. Sve to pre 1941 i početka rata u Jugoslaviji.

Jedini istinski borci protiv fašizma u Srbiji i Jugoslaviji bili su pripadnici Narodnooslobodilačke vojske i Partizanskih odreda Jugoslavije predvođeni slavnom KPJ i Maršalom Titom. Sve ostalo su teške laži, kafanska naklapanja i revizija istorije bez relevantnih argumenata.

Slava svim učesnicima hapšenja zločinca i izdajnika Dragoljuba Draže Mihailovića.

Sadašnje generacije nemaju ono što smo mi imali u Jugoslaviji. Jugoslavija je bila interesantna po profilu odnosa države i građanina. U Jugoslaviji ste mogli da se školujete besplatno od osnovne škole do magistra nauka, imali ste zdravstveno osiguranje, imali ste radno mesto zagarantovano do penzije i niko vam ga nije mogao oduzeti, imali ste pravo da dobijete stan od firme. To je bilo čudesno ali istinito, naši radnici su gradili vikendice na moru. Imali su mogućnosti za ugodan život. Imali smo profil koji se razvijao godinama da smo svi braća, bratstvo i jedinstvo. Bilo je lepo biti Jugosloven, odete negde van, ljudi su nas poštovali.

Dado Topić, Mik Džeger sa Balkana.